Porady

Uszczelnianie tarasu

Taras, czy to duży, czy mały, znajdujący się nad pomieszczeniem ocieplanym bądź nieocieplanym, musi być odpowiednio uszczelniony. Jeśli tak się nie stanie, woda – szczególnie ta zamarzająca w zimie, będzie dostawała się pod okładzinę i zniszczy jego konstrukcję.

1.jpg



Taras, czy to duży, czy mały, znajdujący się nad pomieszczeniemocieplanym bądź nieocieplanym, musi być odpowiedniouszczelniony.Jeśli tak się nie stanie, woda - szczególnie ta zamarzająca w zimie- będzie się dostawała pod okładzinę i zniszczy jegokonstrukcję.

Większość tarasów to konstrukcje betonowe. Są trwałe, alenarażone na uszkodzenia wskutek nieprawidłowego wykonania.Opisujemy prawidłową budowę tarasu, bowiem tylko wtedyhydroizolacja spełni swoje zadanie.

Warstwa spadkowa.
Wykonuje się ją z betonu klasy B 15 na płycie tarasowej lub stropienad pomieszczeniem. Musi być nachylona w kierunku zewnętrznejkrawędzi tarasu, aby ułatwiać spływanie wody. Grubość warstwy wnajcieńszym miejscu wy¬nosi 3,5-4 cm, zaś konieczny spadek 1,5-2%oznacza, iż jeśli taras ma ok. 3 m szerokości, to w najgrubszymmiejscu powinno być ok. 10 cm betonu. Alternatywą jest zaprawawyrównawcza, którą nakłada się

To szczeliny konstrukcyjne taśm uszczelniających. przejmującenaprężenia, które powstają wskutek ruchów warstw tarasu. Musząprzechodzić przez wszystkie jego warstwy, z pominięciem elementówkonstrukcyjnych (płyta tarasowa lub strop nad pomieszczeniem).Powinny znaleźć się między ścianą budynku a tarasem oraz dzielićtaras na pola o bokach 2x2 m lub 3x3 m. Wykonane w warstwiespadkowej muszą być przeniesione na warstwę dociskową i okładzinę -dylatacja przebiega w szczelnie pomiędzy płytkami. Dylatacjewypełnia się trwale elastycznym materiałem: paskami styropianu,taśmami uszczelniającymi lub sznurem polipropylenowym. Na koniecosłania się je mrozoodpornym silikonem.

Najnowszą, bardzo skuteczną metodą izolacji tarasu jest tzw.bezspoinowe uszczelnienie alternatywne. Ma postać proszku, który porozmieszaniu z wodą daje plastyczną masę, nadającą się donakładania wałkiem, pędzlem lub natryskiwania. Przykrywa ono iwypełnia drobne rysy w powierzchni, eliminując zbieranie się wszczelinach wody i powstawanie miejsc narażonych na pleśń orazszkodliwe drobnoustroje. Hydroizolację nakłada się w dwóchwarstwach; ostateczna ich grubość nie może być mniejsza niż 2 mm.Tradycyjnie izolacja przeciwwodna wykonywana jest na warstwiespadkowej z papy termozgrzewalnej lub na osnowie poliestrowej.Pierwszą układa się dwiema warstwami, używając lepiku jako spoiwa.Poszczególne pasy w każdej warstwie muszą być układane z zakładem,wynoszącym ok. 8-10 cm. Końce pasów materiału należy wywinąć naścianę domu na wysokość ok. 10-20 cm. Papy termozgrzewalne układasię jednowarstwowo. Bardziej skutecznym rozwiązaniem jesthydroizolacja z folii: płaskiej oraz tłoczonej a także z matdrenażowych i embrany samoprzylepnej produkowanej z folii lubtkaniny i powleczonej bitumiczno-kauczukową warstwąklejącą.Materiały te także układa się na zakład i wywija na ściany.Membrany dzięki swej budowie, oprócz ochrony przed wodą,umożliwiają wentylację i osuszenie sąsiadujących z nimi warstwtarasu.

Najczęściej układa się je pod warstwą dociskową. Maty drenażowestosuje się w połączeniu z innymi powłokami hydroizolacyjnymi. Wich przetłoczeniach znajdują się bowiem otwory, przez któreprzedostaje się woda z górnych warstw tarasu i spływa poumieszczonej pod spodem hydroizolacji. Umożliwia to swobodny odpływwody przenikającej przez pokrycie, zapobiegając skutkom jejzamarzania. Kolejne rozwiązanie to powłoki bezspoinowe, nazywanefoliami w płynie (całkowicie nie przepuszczają wody). Mają postaćpasty tiksotropowej, półpłynnej masy bitumicznej modyfikowanejkauczukiem lub masy na bazie żywic polimerowych. Zazwyczaj są toprodukty jednoskładnikowe, choć dostępne są również masydwuskładnikowe, mineralne.

Warstwa dociskowa i hydroizolacyjna
To rozwiązaniejest spotykane w konstrukcjach tradycyjnych. Warstwy te nie sąkonieczne, jeśli stosuje się uszczelnienie alternatywne, któreumożliwia mocowanie okładziny bezpośrednio do niego. Warstwadociskowa, o grubości 4-5 cm (jednakowej na całej powierzchnitarasu), stanowi podłoże pod okładzinę. Przenosi obciążeniaużytkowe z nawierzchni tarasu i chroni warstwy znajdujące sięniżej. Wykonuje się ją w technologii jastrychu pływającego z betonuB 15 wzmocnionego siatką przeciwprężną lub z zaprawy cementowej,pamiętając o przeniesieniu również na tę warstwę dylatacji. Jeślipowierzchnia tarasu jest duża, lepiej zamiast układania siatkiwykonać zbrojenie z prętów stalowych układanych na krzyż. Nawarstwie dociskowej wykonuje się hydroizolację podpłytkową - pouprzednim zagruntowaniu podłoża - z płynnych folii poliuretanowychoraz szlamów mineralnych. Układa się ją w dwóch warstwach, nanoszącpreparat pędzlem, pacą lub szczotką w odstępie 4-8 godzin.Hydroizolacji nie można nanosić podczas deszczu i silnegonasłonecznienia, później zaś należy chronić ją przed czynnikamiatmosferycznymi przez około dobę. Dostępne są także systemyuszczelnień w postaci płynnej folii wraz z niezbędnymi taśmami,narożnikami i mankietami uszczelniającymi. Hydroizolacjępodpłytkową trzeba wyprowadzić na pionowe płaszczyzny konstrukcji,aby zabezpieczała przed zawilgoceniem główną hydr izolację. Powykonaniu wszystkich warstw tarasu można przyklejaćokładzinę.

Taras ocieplany
Wykonuje się go nad pomieszczeniami.Waga warstw jest duża (wylewka cementowa, z której wykonywane sąwarstwy spadkowa i dociskowa waży ok. 20 kg/m2/cm grubości) i musibyć brana pod uwagę przy obliczaniu wytrzymałości stropu. Układwarstw jest niemal podobny, jak tarasu nieocieplonego, ale międzywarstwą spadkową a dociskową znajduje się izolacja termiczna. Podnią jest paroizolacja, chroniąca przed dostępem pary wodnejprzedostającej się z niżej położonych pomieszczeń. Na ociepleniuukłada się hydroizolację, zapobiegającą przedostawaniu się do niegowody opadowej. Paroizolacja - wykonywana jest z folii i układana nazakład. Jeśli powłoka ma być elastyczna, można zastosować płynnefolie lub polimery. Ułatwiają one dokładne zabezpieczenie trudnychmiejsc, takich jak naroża. Warstwa termoizolacyjna - powinna miećgrubość co najmniej 12 cm, wykonuje się ją ze styropianu EPS100-038 i 200-036 oraz polistyrenu ekstrudowanego. Fazowanekrawędzie płyt umożliwią wykonanie szczelnego połączenia.Hydroizolacja - budowa tej warstwy zależy od sposobu odprowadzaniawody. Może on polegać na dokładnym uszczelnieniu pokrycia tuż podposadzką lub na zastosowaniu drenażu odprowadzającego przenikającąprzez pokrycie wodę po izolacji przeciwwilgociowej. W pierwszymprzypadku na termoizolacji należy umieścić izolacjęprzeciwwilgociową z folii (chroni ocieplenie przed zawilgoceniempodczas wykonywania warstwy dociskowej). Folię układa się na zakładi z wywinięciem na ścianę. W drugiej metodzie na termoizolacjikładziona jest folia drenażowa, w której znajdują się otworyumożliwiające przenikanie wody i spływanie jej do krawędzi tarasu.Okładzinę kładzie się na warstwie dociskowej, z pominięciemhydroizolacji podpłytkowej. W tarasach ocieplanych - pomiędzywarstwami - są naprężenia, które mogą doprowadzić do rozerwaniapapy lub folii izolacyjnej. Zalecane jest więc wykonywanie warstwypoślizgowej z piasku zmieszanego z talkiem technicznym w stosunku2:1 (w przypadku papy), bądź z czystego talku (w przypadku folii).Często również pod warstwą dociskową układa się warstwę poślizgową,np. z włókniny poliestrowej.