Porady

Układanie glazury i terakoty

Płytki ceramiczne to trwałe i efektowne wykończenie podłogi. Najczęściej układane są w kuchniach, łazienkach i przedpokojach. Rzadziej trafiają do salonów, choć przecież dobrze się sprawdzają także na ogrzewaniu podłogowym. Ważne tylko, aby posadzka była wykonana starannie i dokładnie.

sopro_1.jpg

Płytki ceramiczne to trwałe i efektowne wykończenie podłogi.Najczęściej układane są w kuchniach, łazienkach i przedpokojach.Rzadziej trafiają do salonów, choć przecież dobrze się sprawdzajątakże na ogrzewaniu podłogowym. Ważne tylko, aby posadzka byławykonana starannie i dokładnie.

Wykonanie posadzki z glazury lub terakoty nie jest trudnetechnicznie. Największy problem może sprawić równe ułożenie płytekoraz ich spoinowanie. Warto poświęcić sporo uwagi wyborowiwłaściwych płytek. Zależnie bowiem od miejsca, w którym będąułożone, powinny mieć odpowiednią twardość, ścieralność,nasiąkliwość oraz wytrzymałość. Dobrze jest też kupić zapas płytek,na wypadek, gdyby podczas układania lub eksploatacji któreśpopękały. Prace związane z układaniem glazury i terakoty możnapodzielić na trzy etapy: przygotowanie podłoża, mocowanie płytekoraz spoinowanie i wykończenie powierzchni.

Przygotowanie podłoża
Przed układaniem płytek ceramicznych konieczne jest właściweprzygotowanie podłoża. Trzeba sprawdzić, czy jest ono odpowiedniowytrzymałe, a następnie starannie je oczyścić oraz skontrolować,czy jest wystarczająco równe i nie popękane. Wytrzymałość podłoża,czyli nośność można sprawdzić poprzez zarysowanie go ostrymnarzędziem, np. przecinakiem lub opukiwanie - w przypadku ścianpokrytych tynkiem. Głuchy odgłos świadczy o odspojeniu się tynku odpodłoża. Tynk trzeba w tym miejscu usunąć i wypełnić naprawianemiejsce zaprawą wyrównującą. Nośność podłogi sprawdza sięprzecinakiem. Im mniej będzie pyłu i okruchów w zarysowanymmiejscu, tym bardziej nośne jest podłoże. Miejsca osłabione należyprzetrzeć szczotką ze sztywnym włosiem, usuwając luźne fragmenty.Ubytki wyrównuje się zaprawą.
Równość podłoża najlepiej sprawdzić dwumetrową łatą. Układa się jąna podłodze i zaznacza miejsca, w których są zagłębienia większeniż 5 mm. Wymagają one wypełnienia zaprawą wyrównawczą lub - cołatwiejsze - samopoziomującą. Trzeba też wypełnić wszystkiepęknięcia i rysy. Ważne jest, aby powierzchnia naprawianych miejscbyła zrównana z poziomem podłogi. Następnym krokiem jestgruntowanie. W przypadku podłoży chłonnych, np. gazobetonu czygipsu, konieczne są preparaty, które zmniejszają ich nasiąkliwośćoraz wiążą pozostałości pyłów. Bardzo chłonne podłoża należyzagruntować dwukrotnie. Z kolei podłoża niechłonne oraz płytywiórowe powleka się preparatem tworzącym warstwę kontaktową, którazwiększy przyczepność zaprawy klejowej. Grunty trzeba nanosićrównomiernie pędzlem lub wałkiem malarskim. Preparaty te zazwyczajkupuje się w postaci koncentratów, ważne jest zatem zmieszanie ichz wodą w proporcjach podanych przez producenta.

Mocowanie płytek
Często zdarza się, że glazura czy terakota z różnych paczek manieco inny odcień. Warto więc najpierw "na sucho" ułożyć ją napodłodze. Płytki o innym odcieniu można wymienić lub skomponować znich wzór. Łatwiejsze jest ułożenie płytek rzędami równoległymi doktórejś ze ścian. Bardziej efektowne ułożenie diagonalne, czyliukośne, wymagać będzie docinania wielu skrajnych elementów. Wprzypadku ułożenia równoległego, często rząd brzegowy musi byćwęższy od pozostałych. Powinien więc znaleźć się w miejscu możliwiemało widocznym. Obecnie, oprócz płytek podstawowych, jest też bardzoduży wybór różnego rodzaju listew oraz dekorów. Wiele seriiwzorniczych zawiera takie dodatkowe elementy. Dzięki temu, można nietylko estetycznie zakończyć ostatni rząd płytek na ścianie, ale teżułożyć na niej (lub na podłodze) efektowny wzór. Wzór wartonajpierw rozrysować, najlepiej na papierze milimetrowym, a późniejprzynajmniej jego fragment ułożyć "na sucho" w miejscudocelowym.

Do przycinania płytek służą przecinarki wyposażone w kółko zbardzo twardego materiału, które równo nacina szkliwionąpowierzchnię płytki. Płytkę następnie trzeba przełamać. Jeśli nakrawędziach pozostaną większe nierówności, obłamuje się jeobcęgami. Gdy płytkami wykańczamy ściany, wówczas przyklejanienajlepiej zacząć od drugiego rzędu od dołu. Płytki z tego rzęduopiera się naprzymocowanej tymczasowo do ściany, dokładniewypoziomowanej stalowej łacie, ewentualnie długiej poziomnicy.Gwarantuje to równe ułożenie całości glazury. Pierwszy rząd,cokołowy, mocuje się na końcu, może się bowiem okazać, że dolnakrawędź podłoża nie jest idealnie prosta i płytki trzeba docinać.Jeśli płytkami wykłada się całą ścianę, pracęmożna zacząć od góry.Także wówczas zazwyczaj konieczne jest docinanie najniższego rzędu.Do mocowania glazury i terakoty służą odpowiednie zaprawy klejowe:zwykłe, szybkowiążące lub o zwiększonej elastyczności. Te ostatniekompensują ruchy okładziny, wynikające np. ze zmian temperatury lubruchów podłoża. Stosuje się je zatem głównie do mocowania płytek nabalkonach i tarasach oraz na płytach wiórowych bądź tzw. suchymjastrychu. Dostępne w handlu zaprawy mają różny stopieńelastyczności, trzeba więc wybrać produkt odpowiedni dopotrzeb.

Zaprawy mogą mieć postać gotowej do użycia masy lub proszku. Tedrugie miesza się bardzo dokładnie z wodą w proporcjach podanychprzez producenta. Przy wykładaniu płytkami niewielkich powierzchniwarto skorzystać z mieszadła nakładanego na wiertarkę. Zaprawa musibyć bardzo starannie wymieszana - nie mogą pozostać w niej żadnegrudki. Przygotowaną zaprawę nanosi się pacą zębatą na takąpowierzchnię, jaką wykonawca jest w stanie obłożyć przedwytworzeniem się warstwy naskórkowej kleju. Pozwala to przymocowaćpłytki i ewentualnie skorygować ich ułożenie zanim zaprawa zaczniewiązać. Czas ten jest podany przez producenta i wynosi 10-30 minut.Zaprawę nanosi się najczęściej tylko na podłoże, choć w niektórychprzypadkach wymagane jest pokrywanie spodów płytek. Daje to pewnośćdokładnego przylegania zaprawy do całej powierzchni przyklejanegoelementu. Klejem pokrywa się płytki i podłoże także w przypadkuukładania glazury o wymiarach 20x20 cm lub większej.

Jako pierwszą przykleja się całą płytkę w narożniku ściany czypodłogi. Przykłada się ją do zaprawy klejowej i mocno dociska lub -w przypadku dużych płytek - delikatnie dobija gumowym młotkiem.Zaprawa musi równo pokryć cały spód płytki. W przypadku układaniapłytek na podłodze przyspieszeniem i ułatwieniem będziezastosowanie zaprawy półpłynnej. Pomiędzy płytkami zazwyczajzostawia się miejsce na fugę, czyli spoinę. Pełni ona funkcjępraktyczną i estetyczną.Ułożone bez pozostawienia spoiny płytki sąnarażone na pękanie pod wpływem ruchów podłoża oraz samej ceramiki.Zachowanie równej fugi pomiędzy płytkami jest niezwykle łatwe.Umieszcza się w tych miejscach bowiem krzyżyki dystansowe ztworzywa sztucznego. Grubość krzyżyków odpowiada planowanejszerokości spoiny. Po przyklejeniu płytek krzyżyki należy wyjąć,zanim zaprawa klejowa stwardnieje.

Jeśli podczas dociskania płytki zaprawa klejowa zostaniewyciśnięta na jej powierzchnię, należy zetrzeć ją miękką szmatką,zanim całkowicie zaschnie. Późniejsze usunięcie jest możliwe zapomocą odpowiednich preparatów, ale znacznie bardziej pracochłonne.Nie wolno zeskrobywać zaprawy z powierzchni płytek ostrymnarzędziem. Podczas mocowania płytek trzeba systematyczniekontrolować ich wypoziomowanie i od razu dokonywać korekt.Odstające płytki dobija się młotkiem gumowym bezpośrednio lub przezdrewnianą łatę. Powinna być ona położona na kilku płytkachjednocześnie. Płytki wymagające docinania przygotowuje się nabieżąco, sprawdzając uprzednio wielkość i kształt potrzebnegoelementu. Jeśli płytki są mocowane na ścianie, na koniec należyprzykleić dolny pas. Przedtem trzeba zdemontować tymczasową listwęstartową.

Układanie na stałych podłożach
Płytki glazury i terakoty można układać nie tylko na nowychpodłożach z betonu. Jest to możliwe także na istniejących,uprzednio użytkowanych posadzkach. Trzeba jednak pamiętać, żepodnosi to poziom podłogi o ok. 2 cm, tak więc może się okazać, żekonieczne będzie skracanie drzwi od dołu lub ich wymiana nanowe.
Podłoże drewniane i drewnopochodne
Podłogi z desek drewnianych są niestabilne. Nie tylko mogą sięodkształcić pod obciążeniem nową posadzką, ale też uginać podczaschodzenia po niej czy od nacisku mebli. Na takim podkładzie płytkiz pewnością popękają. Aby tak się nie stało, należy zastosowaćwarstwę oddzielającą, która ustabilizuje stare podłoże i zniwelujejego odkształcenia. Stosuje się w tym celu specjalne płytyizolacyjne o grubości 9 lub 15 mm, podbudowę z płyt OSB lub wylewkęsamopoziomującą przeznaczoną na tzw. podłoża krytyczne. Układającpłytki ceramiczne na podłożu drewnianym pamiętać należy, aby do ichprzyklejania użyć kleju elastycznego zaś do spoinowania - fugielastycznej.

Podłoże ze starych płytek.
Podłoże ze starych płytek Odspojone lub popękane płytki trzebausunąć. Należy je wykuwać od środka w kierunku zewnętrznym, nigdyodwrotnie, gdyż mogą przy tym popękać nieuszkodzone dotąd sąsiedniepłytki. Najlepiej poszerzyć pęknięcie lub nawiercić środekuszkodzonej płytki i od tego miejsca odkuwać. Powstałe lukiwypełnia się zaprawą szpachlową. Gdy miejsca napraw całkowiciewyschną, należy oczyścić posadzkę z pozostałości po naprawianiupodłoża, następnie zaś odkurzyć i przemyć sodą kaustyczną albospecjalnym preparatem do czyszczenia płytek z tłuszczu oraz brudu,później zaś spłukać wodą. Bardzo dokładnie trzeba także oczyścićspoiny. Nowe płytki można przyklejać po całkowitym wyschnięciuposadzki. Jeśli powierzchnia starych płytek jest bardzo gładka, np.szkliwiona, należy ją płytko porysować ostrym narzędziem lubprzetrzeć szlifierką. Jeśli z kolei powierzchnia podłoża jestporowata, konieczne jest nałożenie emulsji gruntującej - wałkiembądź szczotką. Zwiększy ona przyczepność kleju do podłoża. Wtrakcie układania nowej posadzki należy zwracać uwagę, aby spoinypomiędzy starymi płytkami nie pokrywały się z nowymi fugami. W tensam sposób można przyklejać płytki ceramiczne na posadzce zlastriko.

Podłoże z płyt gipsowych
Płytki ceramiczne przyklejasię także do podłoża z płyt gipsowo-kartonowych lubgipsowo-włóknowych. Miejsca styku płyt powinny być dokładniewypełnione zaprawą szpachlową, bez jakichkolwiek zgrubień inierówności powierzchni. Następnie płyty trzeba zagruntować. Jeślipłyty znajdują się w łazience, przed mocowaniem okładzinyceramicznej należy pokryć je tzw.płynną folią. Preparat uszczelniich powierzchnię przed dostawaniem się wilgoci oraz wody. Gdychcemy wykończyć płytkami np. obudowę wanny lub ściankę wykonaną wtzw. systemie suchej zabudowy (płyty montowane na szkieleciemetalowym), lepiej jest ułożyć dwie warstwy płytgipsowo-kartonowych. Wówczas podłoże będzie odpowiednio stabilne.Wymóg ten nie dotyczy płyt gipsowo - włóknowych, które są grubsze isztywniejsze.
Wykończenie
Ważnym etapem ze względu na estetykę posadzki oraz jej trwałośćjest spoinowanie płytek. Fuga może mieć różny skład chemiczny,odpowiedni do zastosowania płytek. Taka jest np. dwuskładnikowa,epoksydowa zaprawa fugowa przeznaczona do kontaktu z wodą,tłuszczem, kwasami i chemikaliami. Fugę taką często stosuje sięm.in. w basenach kąpielowych lub na obszarach narażonych nadziałanie substancji chemicznych. W pozostałych miejscach zazwyczajwystarczają zwykłe fugi cementowe, chociaż warto wiedzieć, że sąteż fugi o działaniu antybakteryjnym oraz takie, które sąszczególnie zalecane na ogrzewanie podłogowe. Posadzkę z płytekspoinuje się po upływie doby od ich przyklejenia. Zaprawę dofugowania należy dokładnie rozmieszać z wodą w proporcjach podanychprzez producenta. Wciska się ją w spoiny (po wyjęciu z nichkrzyżyków dystansowych) gumową szpachelką lub pacą z gumowąkrawędzią. Fuga musi całkowicie wypełnić spoinę i zrównać się zpowierzchnią płytek. Po ok. 30 minutach należy resztki zaprawyzetrzeć wilgotną gąbką. Należy pamiętać, aby szczeliny biegnącewzdłuż ścian i innych elementów konstrukcji budynku, np. filarów(tzw. dylatacje brzegowe) wypełnić silikonem dylatacyjnym. Jeślipozostałości fugi nie dadzą się usunąć z płytek, należy użyćspecjalnego preparatu ułatwiającego czyszczenie. Na koniec możnajeszcze użyć preparatu, dzięki któremu fugi będą wolniej siębrudziły. Jest to szczególnie potrzebne w przypadku fug o jasnymkolorze. Preparat nanosi się pędzelkiem tylko na powierzchnięspoiny. Powierzchnię płytek również zabezpiecza się specjalnymimpregnatem. Wspomniane listwy przypodłogowe mogą być wykonane zdrewna lub tworzywa. Zamiast nich montuje się też ceramicznecokoliki.

SOPRO RADZI:
Ważne jest nie tylko staranne wykonanie okładzin ceramicznych, alerównież dobór odpowiednich materiałów i technologii. Sopro Polskama w ofercie duży wybór szpachli, gruntów, materiałówuszczelniających oraz zapraw klejowych i fugowych, składających sięna poszczególne systemy, które mogą być odpowiednio dobrane domiejsca, jego przeznaczenia, obciążenia, rodzaju okładziny itp.Wart polecenia jest wysoko elastyczny klej Sopro No.1,klasyfikowany jako S1, co oznacza, że może się ugiąć min. 2,5 mm.Jest to zaprawa klejowa, która może być stosowana wszędzie, dokażdego rodzaju płytek i kamienia, również na podłogi ogrzewane.Jest odporna na mróz, wodę i duże obciążenia.
Do grupy klejów specjalistycznych należy zaprawa Sopro FKM XL. Jestto klej o uniwersalnym zastosowaniu na wszystkich podłożach. Możebyć użyty w formie cienko- i średniowarstwowej lub półpłynnej orazdo szpachlowania, do 20 mm grubości warstwy.
Odpowiednio wykonane fugi w dużym stopniu decydują o estetyce ściani podłóg. Sopro Polska ma duży asortyment fug, dzięki czemu możliwejest dobranie właściwego produktu.
Nowością jest Sopro Brillant - fuga perłowa
1-10 mm, którą można stosować do wszystkich okładzin ceramicznych ikamiennych, np. w łazienkach, na tarasach itp.